Aan de oostkust

De Grote Oceaan strekt zich uit tot aan de horizon in het oosten. Daar, waar de zee en de lucht elkaar aanraken, hangen grote pastelkleurige wolken. De zon houdt zich nog schuil achter die wolkenlaag. Mijn blik word steeds weer naar die grote blauwe plas getrokken, langzaam maak ik mijn blik los aan de linkerkant van mij en draai ik mijn hoofd weg naar rechts, voor me zie ik kokospalmen langs beide kanten van de weg staan en rechts van mij rijst de bergketen van Dulan met haar toppen in een zachte mist, die langzaam verplaatst en plaats maakt voor nieuwe donzige wolken, waardoor de toppen altijd omringd worden door een witte schuimlaag.

Een frisse wind voel ik langs mijn gezicht waaien, terwijl ik om 5:50 in de ochtend op mijn scooter naar mijn nieuwe werkplek rijd, Dulan Cape Café, een Spaanse bistro aan de Taiwanese oostkust. (die wordt gerund door Fede uit Spanje en Nigel uit Nederland). Er is verder nog niemand aanwezig en ik wandel over het met dauw bedekte grasveld richting de zee, om de zon, die nu tussen de wolken door gluurt, te bekijken. Het grasveld houdt abrupt op en een steile helling met verschillende onkruiden en struiken duikt naar beneden naar het strand toe. De golven rollen in een kalm ritme naar het strand.

Ik ben in Dulan aan de oostkant van Taiwan. De eerste 48 uur, de cruciale twee dagen, waaraan ik aan mijn nieuwe plek moet wennen, heb ik weer overleefd. Bij sommige vrijwilligers duurt het een dag, bij andere een week, bij mij is het steeds twee dagen. Het ontvangst was fantastisch. Ik had aangegeven dat ik het laatste stukje naar het Cape café zou lopen, maar een meisje (Laura) uit Barcelona, die als kok bij het café werkt, staat me al op te wachten bij de bushalte. Ze brengt me eerst naar mijn nieuwe appartement. Ze laat me direct zien hoe ik er moet komen, bij het bordje met ´85 coffee´ naar links. Daarna rijden we naar het café en krijg ik een scooter in mijn handen gedrukt. Ik maak snel kennis met een paar andere medewerkers van het café en dan geeft ze aan dat het café om 19:00 sluit en dat we elkaar ontmoeten bij het tankstation om ergens een hapje te gaan eten. Ik heb nog twee uur om iets voor mezelf te doen.

Ik rijd terug naar het appartement en bekijk de keuken eens grondig. De vloer is smerig, het gasfornuis werkt niet. Er zijn alleen vorken, een lepel, een koekenpan, een paar kommen en een bord. De keuken is in mijn ogen niet volledig uitgerust, want ik kan nog niet eens een appel schillen of water koken. Als eerste sla ik schoonmaakmiddelen, fruit en een mes in. Drinkwater en WiFi zijn er niet in het appartement. WiFi is op straat te krijgen. Vanaf de kant van de straat stel ik een paar vragen aan Laura via de app. Het blijkt dat ik mijn drinkwater in het café kan komen halen, als ik zelf even een grote fles water aanschaf, kan ik die de rest van mijn verblijf daar dagelijks vullen. Ik dweil de vloer nog even snel en haast me dan naar het tankstation.

Om 19:15 sta ik bij het tankstation te wachten. Joseph komt als eerste en daarna komt Laura ook. We gaan een hapje eten bij een Vietnamees restaurant en daarna gaan we naar de Sugar factory, een omgebouwde suikerfabriek met winkeltjes en een bar. We hangen aan de bar en we drinken een biertje. Buiten op een podium zingt een meisje met een gitaar haar liedjes. Verschillende vakantiegangers hangen rond binnen en buiten de bar. Een groter verschil met mijn vorige vrijwilligers adres, waar we ’s avonds eigenlijk vooral binnen zaten in de huiskamer ver weg van het stadje en de muggen en waar alcohol niet toegestaan was, is er niet. Na die lange dag reizen en de eerste indrukken in Dulan, ben ik al vroeg moe en ik wil voor ik ga slapen nog even de koelkast schoonmaken, dus ik rijd om 22:00 terug naar huis.

Op zondag vind ik een rijstkoker in de opslagruimte en kan ik een camping gaspitje meenemen uit het café. De keuken is daarmee in mijn ogen compleet.

Op zondagavond ga ik vroeg naar bed. Ik weet dat er een andere vrijwilligster komt, maar ik weet niet hoe laat. Om 22:00 hoor ik stemmen in huis, het zijn Laura en de andere vrijwilligster. Ik ben nog half in slaap en ik sta niet op om kennis te maken (dat kan morgen ook nog wel). Aan de stem en de parfum van de andere vrouw te horen en te ruiken, bedenk ik dat het een vrouw is die wat ouder is. Laura vertrekt en de vrouw spuit een chemisch goedje door het appartement. Ik heb het vermoeden dat ze de kakkerlakken wil afmaken, maar omdat mijn muur niet tot aan het plafond doorloopt, komt het goedje ook in mijn neus terecht.

Het tijdstip waarop we starten met werken is niet anders dan in YuJing en dus gaat mijn wekker op maandag weer om 5:00. Ik ben om 6:00 bij het café en verder is er nog niemand. Ik wacht tot Coty komt en ze legt me uit dat ik het grasveld mag gaan wieden. De verkeerde grassen moeten eruit worden gehaald. Dat is even wat anders dan een ananasveld wieden en ik zie die eerste dag niet helemaal goed welke grassoort er eigenlijk uit moet. Daarna moeten er op de steile helling wat onkruid weggehakt worden. En al snel zitten de 4 uur werken erop en besluit ik naar huis te gaan om mijn bikini te halen en een duik in zee te nemen.

De andere vrijwilligster is een Italiaanse dame van 50+ (Paola). Die in eerste instantie heel spontaan overkomt, maar later op mij toch een beetje een aparte indruk maakt. Ik begrijp later dat ik niet de enige ben die Paola speciaal vind. Een paar dagen later verteld Coty, dat ze Paola vergelijkt met een ice-bucket-challenge. De Paola-challenge noemt ze het. “Je weet dat het eraan komt en toch verrast het je.”