Queen Mango

Inmiddels heb ik afscheid genomen van mijn eerste gastgezin. Ik heb me daar prima vermaakt, ik had veel vrijheid in al het werk dat ik heb gedaan en kon lekker mijn eigen werkschema indelen. De familie was ongelooflijk gastvrij en vriendelijk. In het laatste weekend hebben we zelfs nog de groentetuin omheind, papaja boompjes geplant en zelfs wat groentes geplant. Ik vond ergens een paar ananas kronen die ik er ook maar bij heb geplant en een avocado pit met een scheut, die in de keuken stond, heb ik buiten in een pot neergezet.

Deev is terug uit Hong Kong, we praten wat over de afgelopen twee weken en ik geef aan dat ik me afvraag waarom er een nieuwe B&B wordt gemaakt, terwijl er al zo´n schattig huisje op het terrein staat en dat ik me zorgen maak om de eenden. Hij geeft aan, dat als je vrijwilligerswerk doet, dat je ervoor moet zorgen dat je niet teveel betrokken raakt bij het werk. Ben ik te betrokken geraakt bij het bedrijf?

Ik heb me wel erg verantwoordelijk gevoeld voor de eenden en de geiten en ik zou het heel erg jammer vinden als het rondom het huis weer een rommeltje wordt, maar aan de andere kant begrijp ik ook wel dat ik niet te betrokken moet raken, want het is niet mijn huis en niet mijn tuin. Het is niet mijn vuilnisbelt aan de weg, niet mijn vijver, niet mijn vlot en niet mijn B&B wespennest, het zijn niet mijn eenden, niet mijn geiten en het is niet mijn groentetuin.

Ik heb het inmiddels kunnen loslaten en ben nu vooral blij met de ervaring die ik heb opgedaan.

Ook al vond ik het werk hier heel leuk en voel ik me tevreden over alles wat ik heb opgeruimd, ik zal het toch moeten accepteren dat, nu ik weg ben, er overal weer nieuw afval wordt neergegooid, het gereedschap niet terug gebracht wordt naar de gereedsschapskamer, dat de vuilnisbelt nog twee jaar aan de weg blijft liggen, dat het B&B wespennest wordt gebruikt als opslagruimte, dat de eenden worden opgegeten door de honden, dat de vijver weer dichtgroeit met planten (nou ja, die vijver die groeit ‘elke nacht’ weer dicht, want het is me niet gelukt om alle planten eruit te halen), dat het vlot wegrot in de tropische vochtigheid en dat een ontsnapte geit toch de groentetuin kaalvreet.

De laatste dag

Ik vraag aan Ma of ze me weg kan brengen naar het station op donderdag, maar Ma heeft iets anders in petto. Ze wil me meenemen op een tripje naar Chiayi, naar haar moeder en dan gaan we met z´n drieën op pad naar de dam die door de Hollanders is gebouwd. Ze zal me dan later afzetten op het station van Chiayi, dat is ook veel dichter bij Tainan (mijn volgende bestemming).

Onderweg verteld ze me dat de Hollanders mango’s naar Taiwan brachten, de Chinezen brachten wapens en de Japanners brachten hout voor boten. Heb ik de naam Mango nou bij toeval gekregen in Shenzhen of zit er toch iets meer achter?

We halen Ma’s moeder op, die er met haar 85ste jaar nog behoorlijk fit uitziet. Ma rijdt naar de dam en haar moeder wijst haar de weg, want Ma is hier sinds haar trouwen niet meer geweest. We rijden half om het meer heen en keren dan weer om, om een foto te maken van het informatiebord over de dam en het meer erachter. Daarna wil Ma ook nog kijken bij de waterput, die ik een aantal weken geleden heb bekeken. De dames weten niet precies de weg, het is ook al zo lang geleden dat ze hier zijn geweest en alles lijkt op elkaar. Als Ma bijna een eenrichtingsweg inslaat en er dan achter komt dat ze daar niet in mag, zet ze de auto in de achteruit en probeert door het drukke verkeer weer op de juiste weg te komen. Met z’n tweetjes zitten de dames voorin de auto te giechelen en ik kijk zenuwachtig om me heen, om te kijken of we niet een scooter aanrijden, die allemaal achter de auto tot stilstand zijn gekomen, omdat Ma de gehele weg blokkeert.

Daarna wil Ma’s moeder ons trakteren op eten. Ik was in de veronderstelling dat we bij haar thuis gingen eten, maar ik mag een papieren bakje vol scheppen met wat ik lekker vind en ik mag het vervolgens meenemen in de trein. Bij het station nemen we afscheid.

Ma heeft me een paar dagen geleden ‘gekroond’ tot koningin. Niet dat ze zelf een kroon op mijn hoofd heeft gezet, maar ze vind dat die bundel haar bovenop mijn hoofd op een kroon lijkt. En zo vertrekt ‘Queen Mango’ van Mangoland naar de Mango hoofdstad van Taiwan (het is net een sprookje), namelijk Yujing in Tainan county.