Een bijzondere ontmoeting en een zacht welkom

Op Schiphol vraagt de grondstewardess wanneer ik weer terug kom in Nederland. “Dat weet ik niet” zeg ik, met een frons op mijn voorhoofd. Ze zegt dat ze een opmerking op haar beeldscherm ziet staan, dat ik Taiwan binnen 90 dagen moet verlaten en daarom deze vraag stelt. Ik laat haar op mijn telefoon zien dat ik een vlucht naar Japan heb geboekt, binnen de 90 dagen na aankomst in Taiwan. Mevrouw typt het over in de computer.

Ze zegt dat mijn handbagagekoffer niet mee kan in de cabine en ingecheckt moet worden. Ik geef aan dat mijn bagage dan wel veel te zwaar is. “Geeft niet” zegt ze, het kan gratis ingecheckt worden. Ik haal het meest noodzakelijke uit mijn koffer en plaats hem op de band. Overigens is mijn bagage sowieso veel zwaarder dan toegestaan, maar daar wordt niets van gezegd.

Met alleen mijn paspoort etui, telefoon, portemonnee en nekkussen reis ik, via Helsinki en Hong Kong, ‘licht’ naar Taiwan. Het verloopt allemaal soepel en vlot. Ruime overstap tijden, waarbij ik nog even wat kan eten en drinken.

In het vliegtuig naar Helsinki, vraagt de man rechts van mij, waar ik naartoe ga. Op zich een hele normale vraag in een vliegtuig, maar ik kan me niet herinneren dat iemand mij dat ooit eerder heeft gevraagd in het vliegtuig. Ik vertel hem dat ik naar Taiwan ga en daar vrijwilligerswerk ga doen. Ik stel hem daarna dezelfde vraag. Meneer is op weg naar huis in Finland. Hij werkt in Nederland voor een bedrijf dat aardappelrassen kweekt en vermeerderd om deze vervolgens in ontwikkelingslanden te verspreiden. Aardappelen die weerbaar zijn tegen de verschillende (tropische) weersomstandigheden. Als ik hem vertel dat ik Tropische Landbouw heb gestudeerd, zegt hij “we hebben jou nodig”. Ik moet lachen, hij vraagt waarom ik lach. Ik vertel hem dat mijn opa altijd in de aardappel bussiness heeft gewerkt. Ik vind het mooi om te horen dat deze man aardappelen combineert met ontwikkelingssamenwerking.

Vervolgens verteld hij dat hij eigenlijk wil stoppen met dit werk, omdat hij zijn gezin nu niet zoveel ziet. Hij wil een organisatie en website oprichten waarbij mensen rechtstreeks geld kunnen doneren aan kinderen of ouders van kinderen in ontwikkelingslanden, voor bijvoorbeeld educatie of gezondheidszorg, zonder dat daar een grote organisatie of dure directeur tussen zit. Hij zei dat hij het ziet al een soort AirBNB, maar dan niet voor accommodatie, maar voor het doneren van geld. Ik vind het een mooi initiatief, maar heb er wel wat vragen over. Hoe krijgt zo´n kind het geld in handen? Hoe controleer je of het geld goed terecht komt als geldgever? Heeft de ontvanger beschikking over internet, een mobiele telefoon en over een bankrekening?

Meneer vindt dit goede vragen en zal erover nadenken. Hij gaf ook aan dat er af en toe misschien wel iemand langs moet gaan, naar deze kinderen om verslag uit te brengen of het geld wel goed terecht komt. Voor de zekerheid vraag ik zijn visitekaartje, misschien is dit wel iets voor mij in de toekomst…….

Kaohsiung

Na een lange dag reizen kom ik aan in Kaohsiung. Mijn bagage is ook aangekomen. Ik schud mijn backpack uit de flight bag, zet hem op een stoel, ga ervoor zitten op mijn hurken en hijs hem op mijn rug. Ik wissel wat geld en vis de Taiwanese OV kaart uit mijn bagage.

Ik loop de warme tropische buitenlucht in, die zacht langs mijn wangen streelt. Via de roltrap daal ik af, het metro station in. Het is er verlaten. Ook in de metro zelf is het heel erg rustig, heel anders dan in Shenzhen. Zou dat komen door het late tijdstip op een doordeweekse dag? Als ik later uit het metrostelsel weer boven de grond kom en nog vier blokken moet lopen naar het hostel is het ook erg rustig op straat. Ik vind het heerlijk en noem het een ‘zacht’ ontvangst in deze mooie stad.

Aangekomen in het hostel ligt mijn registratieformulier al op mij te wachten. Met de 25 kilo zware backpack op mijn rug buk ik voorover om mijn paspoort uit mijn koffer te pakken. Als ik weer omhoog wil komen, grijp ik de balie beet en trek mezelf omhoog. Met een hoofd zo rood als een tomaat overhandig ik mijn paspoort aan de dame achter de balie. Welkom terug in de tropen.