Zen

Mijn verblijf van 3 weken op het tweede vrijwilligers adres in YuJing zit er bijna op. Het was heerlijk om buiten te kunnen werken. Bananen oogsten en op handen en voeten de ananas velden te wieden. Op sociaal gebied vond ik het hier wat tegen vallen. Op de website stond aangegeven dat ze in een soort gemeenschap wonen, een spiritueel eco-dorp. Dan zou je toch denken dat iedereen een beetje sociaal en zen is, maar ik had als boerderij-vrijwilliger aan de andere kant van de weg het gevoel dat we niet altijd ‘gewenst’ waren bij het hoofdgebouw of dat ze wat achterdochtig waren.

Eén keer toen ik naar de keuken van het hoofdgebouw liep, om het keukenafval voor Rudy het varken te halen, werd er aan mij argwanend gevraagd wat ik ging doen. Ik had al een emmer met keukenafval in mijn hand (uit de eerste keuken), dus mij leek het logisch dat als ik naar de tweede keuken loop, dat ik dan nog een emmer ga halen.

Een andere keer hadden Wang en ik de citrus schillen gehaald en rond de citrus bomen gestrooid. Nadat we de emmers schoon hadden gespoeld, brachten we ze weer terug met de trekker naar het hoofdgebouw. Er was ons vooraf gevraagd om de citrus schillen te halen. We kwamen aan en er werd ons meteen meegedeeld, door een man, dat we met die lawaaiige trekker weg moesten gaan, want ze zouden zo beginnen met een fotosessie. Toen dacht ik echt even, ‘kom op zeg, we doen gewoon ons werk. We komen alleen even 3 emmers terug brengen en blijven echt niet rondhangen.’ Hij had ons ook even de tijd kunnen geven om af te stappen en weer op te stappen en weg te rijden. In tegenstelling tot ons direct de les te lezen.

En dan is er nog Dada Yogananda, een Engelsman (als ik het goed heb gehoord aan zijn accent) die zich heeft bekeerd tot een speciale stroming van het Boeddhisme/Hindoeïsme. Met zijn witte baard en oranje gewaden ziet hij eruit als een spiritueel vader, maar als je hem aan het werk ziet, krijg je een heel ander beeld van hem. Hij begroet mij niet met twee gevouwen handen en het woord Namasté, maar met een stevige handdruk. Hij scheurt op zijn scooter rond en als hij aan het werk gaat blijkt hij oogkleppen op te hebben en werkt als een ‘olifant’, dat is het woord dat Wang gebruikte. En dan schiet hij ook nog uit zijn slof als wij, op aanraden van Wang, de bananen te vroeg hebben geoogst, althans in de ogen van Dada. Wang krijg de wind van voren van Dada en wij staan er stilletjes bij te kijken. Een beetje overdreven in onze ogen en helemaal niet zen. Vervolgens wordt ook nog eens een tros bananen, die wij bij onze woonkamer hebben hangen, weggegapt. Door wie? We verdenken Dada ervan. Het was dan misschien niet ‘onze’ tros, we verblijven immers in een spiritueel eco-dorp en waarschijnlijk deel je dan alles met elkaar, maar om zonder te vragen die hele tros weg te halen, vond ik niet zo aardig.

Nee, de enige die hier echt Zen is, dat is Wang. Als Tanja, Anders en ik om 6 uur beginnen te werken, loopt Wang op zijn dooie gemak een beetje rond, wat hij precies uitspookt, weet niemand. Een uur later komt hij met een snoeischaar en een zaag de bomen snoeien. Hij liefkoost de betreffende boom eerst. Hij kijkt ze aan, bestudeerd ze meditatief, fluistert tegen ze, hij streelt de bladeren zachtjes en als hij eindelijk de boom heeft gevonden die gesnoeid moet worden, dan heeft hij dorst. Hij loopt naar zijn fles, die aan de andere kant van het veld ligt en neemt een paar slokken. In zijn zen modus is hij ondertussen vergeten welke boom gesnoeid moet worden en begint het hele ritueel opnieuw. Elke dag loopt hij een uurtje langs de bomen. De klimplanten die door de bomen groeien, moeten ook weg. Hij trekt er eens aan, kijkt eens naar boven, streelt de blaadjes en knipt de stengeltjes met een uiterste precisie door. Hij knipt knoflookblaadje voor knoflookblaadje van een net gesnoeide tak af, voor de keuken. Als er een druppeltje zweet op zijn bovenlip verschijnt, trekt hij zijn handenschoenen uit, veegt zijn gezicht droog aan zijn mouw, gaat dan zijn flesje vullen met vers water en verdwijnt voor de rest van de ochtend van het veld. Na twee weken van bomen snoeien, komt Wang het ananasveld op, hij zijgt neer op zijn knieën in een rij, waar geen ananassen meer groeien, maar alleen onkruid en trekt grassprietje voor grassprietje uit het worteldoek.

Ik daarentegen, ben verre van een Zen modus. Ik trek de klimplanten met de wortel en al uit de grond, knip het vervolgens een meter hoger nog eens door en laat de rest verdrogen in de boom. Als we bananen hebben geoogst, gebruiken we de bladeren en de stam als een mulch, we bedekken de grond ermee, het is een goede compost voor de andere bananen. Het leukste, vind ik, is om die stam met één harde slag met een vlijmscherp kapmes door te hakken. Daar geniet ik het meest van.