Hollands vergane glorie

Het landschap schiet voorbij als ik uit het raam van de metro kijk. Ik heb mijn rug naar de medereizigers toegekeerd en kijk met verbazing naar dit vlakke landschap. Ik kan zover kijken dat ik zelfs de horizon kan zien. Grote visvijvers, bananen bomen, kleine dorpjes met huizen van slechts drie verdiepingen hoog, omringd door kleine percelen waarop groenten worden verbouwd.

Ik ben in Guangzhou, de hoofdstad van de provincie Guangdong, en reis meer dan een uur met de metro naar het uiterste zuidelijkste puntje van de ‘stad’, al lijkt datgene wat ik zie vanuit de metro niet meer op een stad, maar op het platteland. Soms duikt de metro onder de grond om een paar haltes verderop weer bovengronds te rijden. Dit platteland zal niet meer zo zijn zoals het er nu uitziet in een paar jaar. Op verschillende plekken in het landschap zie ik mega grote kranen staan, waaronder nieuwe wolkenkrabbers oprijzen. Een splinternieuw treinstation, maar nog geen voorzieningen of huizen eromheen. We stoppen bij het metro station met de naam Huangge Auto Town, waar alleen maar fabriekshallen voor de productie van auto’s staan. Hoe plotseling de fabriekshallen in beeld komen, zo plotseling zijn ze daarna ook weer verdwenen uit het landschap.

Spookdorpen langs het spoor. De huizen staan er nog, maar de ramen rijn eruit, onbewoonbaar gemaakt, om in de toekomst ruimte te maken voor iets ‘nieuws’. De percelen met groenten zijn er nog wel, netjes onderhouden, maar waar de mensen nu wonen is mij een raadsel.
Dan rijden we door een nieuwe wijk. Ik zou dit een stad noemen, maar het is slechts een wijk in Guangzhou. Appartementengebouwen van 30 verdiepingen hoog. Splinternieuw en ook al bewoond. Om al deze mensen tevreden te houden worden er een paar winkelcentra aangelegd en een park, om in de weekenden ook wat vermaak te hebben.

Ik stap uit bij Nansha Ferry Terminal en ga te voet op weg naar ‘Nansha temple of the Queen of Heaven’. Een tempel waarvan ik foto’s op het internet had gezien en het leek mij de moeite waard om daar eens te gaan kijken.

Ik loop over de stoep en steek een busstation over en sta dan ineens oog in oog met een replica van de Zaanse schans. Groene ‘houten’ gebouwen, veel hoger dan de huizen in de Zaanse schans. Het zijn geen echte gebouwen, het is eigenlijk alleen de voorkant van een Zaans huisje en dat dan enorm uitvergroot. Met verbazing maak ik een paar foto’s. Ik staar naar een informatiebord om eruit op te maken wat voor een amusementspark dit is, maar ik kan er niets uit wijs maken en vervolg mijn weg naar de tempel.

Voor de tempel staat een groot beeld van A-Ma (ook bekend als Tianhou of Mazu), de koningin van de hemel, de beschermheilige van de zee. Deze tempels met de namen A-ma, Tianhou of Mazu vind je langs de gehele kust van China. De ingang is meestal gericht naar de zee en zijn gebouwd ter bescherming van zeelieden en vissers. Deze tempel is gebouwd op een heuvel en op de top staat een pagode. Ik loop helemaal naar boven en vanaf de top, waar de pagode staat, heb ik een prachtig uitzicht over het amusementspark. Vanaf boven lijkt het alsof er een Franse tuin is aangelegd. Ik besluit om op de terugweg toch maar eens een kijkje te nemen in het park.

Over de ‘boulevard’ loop ik terug naar de uitgang en wil nog een hapje eten. Ik zie een restaurant, maar er zit niemand te eten, meestal is dat geen goed teken, maar ik heb trek en ga toch even naar het menu kijken. Ik wijs naar een plaatje van gebakken rijst, maar dat hebben ze niet. Ik wijs een ander plaatje aan, wat lijkt op gebakken noodles en ook dat hebben ze niet. Dan houdt het voor mij op. Ik loop naar de eetkraampjes aan het begin van de straat en wijs naar een bord met nagemaakt plastic eten. Ik zeg ‘die wil ik graag’. Het meisje vraagt of ik het pittig wil. Ik zeg ‘een klein beetje pittig’. Ik neem plaats op een plastic krukje aan een wiebelig tafeltje en kijk naar alle mensen die voorbij lopen op deze zonnige winter (al voelt het als lente) dag.

Nu dacht ik dat er bij de ingang van het amusementspark entreekaartjes werden verkocht, maar aan de achterkant van het park lijkt het alsof je gewoon naar binnen kunt lopen. Ik kies voor de laatste optie. En zo sta ik op 70 kilometer van het centrum van Guangzhou en op 50 kilometer van mijn huis in Bao’An ineens in een vervallen Hollands amusementspark, met Zaanse huisjes, plastic tulpen, gele klompen, een Duits/Belgisch bierhuis (gesloten), een stier met een uier en een Parkplatz. Het enige vertier dat er bij de ingang is, is het vangen van goudvissen met een netje uit een opblaasblaarzwembad en daarvoor hoefde je geen entreekaartje te kopen.